Ζάκυνθος: Κωνσταντίνος Μάργαρης για Α.Π.Σ Ζάκυνθος | Τα πάθη μου τα λάθη μου

 

 

ΑΠΣ ΖΑΚΥΝΘΟΣ (Αντιγραφή)

Όταν μια ολόκληρη σεζόν δεν προσπαθείς ούτε στο ελάχιστο να δημιουργήσεις ένα συμβούλιο και το θυμάσαι το καλοκαίρι επειδή κατέκτησες ένα Πρωτάθλημα και μια άνοδο η υπόθεση παίρνει χαρακτήρα… μαθηματικής πράξης και διαδικασίας. Οι δικές σου εξελίξεις, προλαβαίνουν τα όποια γεγονότα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες δεν είναι δυνατό να εξαλείψεις προβλήματα τόσων ετών, ούτε μπορείς να έχεις ψευδαισθήσεις. Ξεκίνησες στραβά τη σεζόν και φαίνεται να την ολοκληρώνεις στραβά, γιατί όλα τα κανες ανάποδα.

Χωρίς συμβούλιο, χωρίς υποδομή, χωρίς τίποτα όρθιο στο βωμό μιας ανόδου, από πείσμα και από εγωισμό να παίξεις ξανά στη Γ΄ και με ένα κλίμα σε βαθιά νοσηρότητα και άκρατο φανατισμό. Φυσικά ότι μείγμα ανθρώπων βρέθηκε την επόμενη χρονιά (δηλαδή φέτος) δε θα μπορούσε ποτέ να δέσει μια ήδη χαλασμένη μανέστρα που μαγειρεύτηκε με προχειρότητα μόνο και μόνο για να σερβιριστεί χωρίς προεργασία. Η συνταγή φυσικά απέτυχε γιατί το μαγείρεμα ήταν πολύ σύντομο, χωρίς βασικά υλικά.

Και τώρα προσπαθείς τι; Να πεις ότι κράτησες μια αξιοπρέπεια όρθια; Ότι σώθηκε η ομάδα; Αυτό έχει σημασία; Χωρίς στοιχειώδη βάση και έχοντας ρευστοποιήσει αξιακά την έννοια «διοίκηση» έφτασες στο σημείο της απομόνωσης. Τα συμβούλια δεν δημιουργούνται Οκτώβριο ή Φλεβάρη, αλλά από την προηγούμενη σεζόν, ξεκινάς τη δουλειά, δεν περιμένεις μια στιγμή στον Αγγερικό για να δεις πως θα κινηθείς, δεν υπολογίζεις σε ποια κατηγορία θα παίζεις (λες και τώρα που προέρχεσαι από χρονιά ανόδου ευχαριστήθηκες από πετυχημένες λύσεις ή μήπως σου στάθηκαν οι επιχειρηματίες που δήθεν πίστευαν κάποιοι ότι θα μαγνήτιζες;).

Αλλά όταν κάποιος εκφράζει από την περασμένη άνοιξη αυτό είναι «Αντιζακυνθιακός»… Στη δική σου λογική… στα δικά σου πιστεύω… Δυστυχώς όμως όταν τα λάθη προέρχονται από αρρωστημένα πάθη οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Μία θα τη γλυτώσεις, δύο θα τη γλυτώσεις, τρίτη δε θα τα καταφέρεις. Ακόμα και να σωθείς… νομίζεις ότι θα τα χεις καταφέρει… κάνεις απλά τον ίδιο κύκλο και καταλήγεις πάλι σε στραβό δρόμο… οδεύεις με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό… σε αυτό που φέρνει η απομόνωση…

Και επιμένω φυσικά ότι είναι θλιβερό να κοιτάζεται το δέντρο και όχι το δάσος, να επικρατεί στενοχώρια δηλαδή επειδή η ομάδα ίσως υποβιβαστεί και όχι για τα πραγματικά προβλήματα, την πεμπτουσία της ύπαρξης αυτού του συλλόγου.

Κωνσταντίνος Μάργαρης

Αθλητικός Συντάκτης

Αφήστε το σχόλιό σας